Geroepen om niet weg te kijken
Eind september vertrokken we opnieuw met Stichting Zending Nieuw Leven naar Roemenië.
We gingen om te bouwen, onze broeders en zusters te bezoeken, samen kerkdiensten te houden en met eigen ogen te zien waar hulp nodig is.
Ons werk in Roemenië is vanaf het allereerste begin ontstaan vanuit ons geloof in Jezus Christus en de Bijbelse opdracht om om te zien naar onze naaste. Dat betekent voor ons niet alleen spreken over het geloof, maar het geloof ook handen en voeten geven.
Met die opdracht in ons hart gingen we opnieuw op reis.
Dat het een bijzondere reis zou worden, wisten we. Maar vooral wat we in Atid zouden aantreffen, heeft diepe indruk op ons gemaakt.
Met onze sponsoren op weg naar Roemenië
Op 24 september vertrokken Rinus, Tinus, Koop, Herman en Jan vanuit Nederland richting Roemenië.
Deze keer waren we onderweg moeilijk over het hoofd te zien. Onze bus was voorzien van de namen en logo’s van de sponsoren die ons werk ondersteunen.
Dat was voor ons meer dan alleen reclame op een bus. Het liet letterlijk zien hoeveel mensen en bedrijven achter dit werk staan. Mensen die het mede mogelijk maken dat we naar Roemenië kunnen reizen, materialen kunnen vervoeren en daar daadwerkelijk iets voor anderen kunnen betekenen.
Zo reisden onze sponsoren als het ware met ons mee.
Na een lange reis kwamen we aan in de regio Mureș, waar een belangrijk deel van ons werk plaatsvindt. Hier liggen onder andere Ogra en verschillende andere plaatsen waar door de jaren heen bijzondere contacten en vriendschappen zijn ontstaan.
Samen geloven
Onze reizen bestaan niet alleen uit bouwen en praktische hulp.
De basis van ons werk is en blijft ons geloof.
Tijdens deze reis bezochten we meerdere kerkdiensten en mochten we ook zelf diensten verzorgen. Samen zingen, luisteren naar Gods Woord en samen bidden.
Het zijn iedere keer weer bijzondere momenten. We spreken niet altijd dezelfde taal en onze levens kunnen enorm van elkaar verschillen, maar in ons geloof vinden we elkaar.
We komen bovendien niet alleen iets brengen naar Roemenië. We ontvangen zelf ook veel.
De gastvrijheid, het geloof en de dankbaarheid van mensen die soms zelf maar heel weinig bezitten, maken iedere keer opnieuw indruk. Door de jaren heen zijn vriendschappen ontstaan die veel verder gaan dan alleen de projecten die we uitvoeren.
We mogen elkaar ontmoeten als broeders en zusters.
Opa Tinus opnieuw in Roemenië
Op zondag kwam ook Opa Tinus naar Roemenië. Samen met Jochen en zijn kleinzoon Mathinus voegde hij zich bij de groep.
Dat maakte deze reis extra bijzonder.
Opa Tinus is degene die bijna veertig jaar geleden het werk in Roemenië heeft opgezet.
Wat destijds begon vanuit geloof en bewogenheid met mensen die in grote armoede leefden, groeide door de jaren heen uit tot het werk dat we vandaag mogen voortzetten.
Er werden huizen gebouwd. Voedsel werd gebracht. Mensen werden gekleed en geholpen. Het Evangelie werd gedeeld. En er ontstonden contacten en vriendschappen die soms al tientallen jaren bestaan.
Nu, bijna veertig jaar later, was Opa Tinus opnieuw een aantal dagen aanwezig bij het werk waarmee hij ooit begon.
Maandag en dinsdag
Drie huisjes bouwen in Ogra
Op maandag en dinsdag stond er flink wat werk op het programma.
Samen met Broda bouwden we in Ogra drie huisjes.
Tijdens dit werk besef je opnieuw hoe vanzelfsprekend veel dingen voor ons zijn:
Een dak boven je hoofd.
Een droge slaapplaats.
Een deur die dicht kan.
Een veilige plek voor je kinderen.
Voor de gezinnen voor wie we bouwen, zijn zulke dingen lang niet altijd vanzelfsprekend.
In twee dagen tijd mochten we samen drie huisjes bouwen.
Drie huisjes betekent drie gezinnen voor wie de woonsituatie wezenlijk verbetert. Een eenvoudig huis is misschien niet groot of luxe, maar voor iemand die onder zeer slechte omstandigheden leeft, betekent het beschutting, veiligheid en een plek die daadwerkelijk thuis genoemd kan worden.
Daar zijn we dankbaar voor.
Niet omdat wij daarmee iets groots hebben gepresteerd, maar omdat God steeds opnieuw mensen en middelen op ons pad brengt waardoor dit werk mogelijk wordt.
Iedereen die bidt, geeft, sponsort of praktisch meehelpt, draagt daaraan bij.
Dinsdag
Opa Tinus wilde Atid met eigen ogen zien
Voor deze reis stond al gepland dat we samen met Broda en Stichting Romana een huisje zouden bouwen in Atid, in Harghita.
We wisten dat daar armoede was en dat het gezin waarvoor gebouwd zou worden hulp nodig had.
Maar weten dat ergens armoede is, is iets anders dan er zelf tussen staan.
Woensdag zou Opa Tinus weer vertrekken. Daarom wilde hij op dinsdag, de dag voor zijn vertrek, zelf naar Atid.
Hij wilde niet alleen de verhalen horen of foto’s bekijken.
Hij wilde de mensen ontmoeten en met eigen ogen zien onder welke omstandigheden zij leefden.
Dus reden we vanuit Mureș naar Atid en dezelfde dag weer terug.
Wat we daar zagen was huiveringwekkend
We waren voorbereid op armoede.
Maar niet op wat we daar aantroffen.
Kinderen die nauwelijks kleding droegen. Sommige kinderen liepen zelfs naakt rond.
Gezinnen zonder normale toegang tot water.
Hutjes die nauwelijks bescherming bieden tegen regen, wind en kou en waarvan je je bij sommige afvraagt hoelang ze nog overeind blijven.
Kleine vuurtjes waarop een schamel beetje eten werd klaargemaakt.
En overal om ons heen mensen die moeten leven onder omstandigheden die voor ons in Nederland bijna niet voor te stellen zijn.
Dit waren geen beelden uit de geschiedenis van onze stichting. Dit was nu.
Juist met Opa Tinus erbij kwam dat hard binnen.
De omstandigheden deden denken aan de armoede die hij in de beginjaren van het werk in Roemenië aantrof.
Na bijna veertig jaar stonden we opnieuw tussen kinderen en gezinnen die onder zulke omstandigheden moeten leven.
Het huisje dat we in Atid zouden bouwen stond al gepland.
Maar na wat we die dag zagen, was ook duidelijk:
Met dat ene huisje zijn we hier nog lang niet klaar.
Ons geloof roept ons op om niet weg te kijken wanneer onze naaste in nood is. Niet alleen om bewogen te zijn, maar om waar mogelijk ook daadwerkelijk te handelen.
Woensdag
Terug naar Atid om te bouwen
Een dag later gingen we opnieuw naar Atid.
Deze keer om te doen wat al voor deze reis gepland stond:
bouwen.
Samen met Broda en Stichting Romana gingen we aan het werk om het huisje te realiseren.
Voor het gezin waarvoor gebouwd werd, betekent zo’n huis een enorme verbetering.
Een dak boven het hoofd. Beschutting tegen regen, wind en kou. Een veiligere plek om te slapen. Een plek die een thuis kan worden.
Maar terwijl we daar aan het bouwen waren, konden we onmogelijk vergeten wat we een dag eerder hadden gezien.
Want om ons heen bleef de armoede zichtbaar.
Eén huisje helpt één gezin.
En dat is ontzettend waardevol.
Maar we zagen ook hoeveel meer er nodig is.
Vier huisjes in één reis
Aan het einde van deze reis mochten we terugkijken op iets heel concreets.
Drie huisjes in Ogra, gebouwd samen met Broda.
Eén huisje in Atid, gebouwd samen met Broda en Stichting Romana.
Vier huisjes. Vier gezinnen voor wie er daadwerkelijk iets verandert.
Daarnaast mochten we meerdere kerkdiensten bezoeken en zelf diensten verzorgen. We ontmoetten oude vrienden, broeders en zusters en legden nieuwe contacten.
We hebben samen gewerkt.
We hebben samen gezongen.
We hebben samen gebeden.
En we hebben opnieuw mogen ervaren waarom dit werk bijna veertig jaar geleden is begonnen:
om het Evangelie niet alleen met woorden te verkondigen, maar Gods liefde ook zichtbaar te maken door om te zien naar mensen die hulp nodig hebben.
Atid laat ons niet los
Inmiddels zijn we weer thuis.
Maar de beelden zijn met ons meegegaan.
De kinderen die nauwelijks kleding droegen.
De bouwvallige hutjes.
Het gebrek aan water.
De kleine vuurtjes waarop het weinige eten dat er was werd klaargemaakt.
Atid laat ons niet los.
De situatie die we daar hebben aangetroffen, kunnen en willen we niet naast ons neerleggen.
Daarom gaan we hard ons best doen om de situatie in Atid te verbeteren.
We beraden ons op dit moment op de vraag hoe we daar zo snel mogelijk goede en veilige huisvesting kunnen realiseren. We willen zorgvuldig kijken wat er nodig is, wat mogelijk is en hoe we daar structureel verschil kunnen maken.
Maar goede huisvesting is niet van vandaag op morgen gerealiseerd.
En de winter wacht niet.
Daarom willen we er al vóór de winter voor zorgen dat de mensen die we daar hebben ontmoet in ieder geval warm gekleed zijn en voldoende te eten hebben.
Dat heeft nu prioriteit.
Tegelijkertijd willen we zo snel mogelijk verder met de vraag hoe we de erbarmelijke woonsituatie in Atid daadwerkelijk kunnen verbeteren.
We weten dat we niet iedereen tegelijk kunnen helpen.
Maar dat mag nooit een reden zijn om niemand te helpen.
“Voorwaar, Ik zeg u: voor zoveel u dit voor een van deze geringste broeders van Mij gedaan hebt, hebt u dat voor Mij gedaan.”
Mattheüs 25:40
Dat is de opdracht waarmee dit werk bijna veertig jaar geleden begon.
Om niet weg te kijken.
Om te delen van wat ons gegeven is.
Om naast mensen te gaan staan die zelf nauwelijks mogelijkheden hebben.
En om in woord én daad iets van de liefde van Jezus Christus te laten zien.
De reis is voorbij.
Maar het werk in Atid is voor ons nog maar net begonnen.
Meer informatie over ons werk, onze projecten en hoe u kunt helpen vindt u op www.zendingnl.nl.
No responses yet